The Legend of Shangri-La

แชงกรี-ลา เป็นดินแดนยูโทเปียสมมติที่ปรากฏครั้งแรกในนวนิยายเรื่อง *Lost Horizon* ของนักเขียนชาวอังกฤษ เจมส์ ฮิลตัน ในปี 1933 ในนวนิยาย แชงกรี-ลา เป็นหุบเขาลึกลับที่กลมกลืน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาคุนลุน โดยมีอารามลามะปกครอง ผู้คนที่นั่นเกือบเป็นอมตะ มีชีวิตอยู่เกินกว่าอายุขัยของมนุษย์ทั่วไป และแก่ช้ามาก แชงกรี-ลา กลายเป็นคำพ้องสำหรับดินแดนสวรรค์บนโลก โดยเฉพาะดินแดนยูโทเปียในเทือกเขาหิมาลัยอันเป็นตำนาน ดินแดนที่โดดเดี่ยวแห่งความสุขนิรันดร์ ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก *แหล่งน้ำพุแห่งดอกท้อ* (桃花源记) ซึ่งเขียนโดยกวีชาวจีน เถาหยวนหมิง ในปี ค.ศ. 421 เล่าเรื่องราวของชาวประมงที่บังเอิญค้นพบดินแดนที่โดดเดี่ยวและงดงาม เป็นดินแดนยูโทเปียที่ผู้คนอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน ไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในโลกภายนอก แหล่งน้ำพุแห่งดอกท้อ กลายเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่ในอุดมคติในวัฒนธรรมจีน เป็นตัวแทนของสถานที่ที่สวยงามและปราศจากความวุ่นวายทางโลก ทั้งสองเรื่องแสดงให้เห็นถึงความปรารถนาของมนุษยชาติในโลกในอุดมคติ โดยแชงกรี-ลาเน้นที่ความยืนยาวและการแยกตัว ในขณะที่แหล่งน้ำพุแห่งดอกท้อเน้นที่ความกลมกลืนกับธรรมชาติและการหลีกหนีจากปัญหาทางโลก